و طهران خواب بود

خونه ی کوچولوی من خداحافظ

elnaz6686 — Mon, 23 Nov 2009 13:28:18 GMT

دارم وسایلم را جمع می کنم و میروم .همین که این مطلب را فرستادم کامپوترم رو خاموش می کنم و می گذارم کنار باقی وسایل تا چند دقیقه ی دیگه با وانت ببرم خونه ی جدید.
اسباب کشی و کندن از محیط برام وحشتناکه چون از بچگی در یه محل ثابت توی اهواز زندگی کردم.تابستونا هم که این خونه بود که بعدها شد خونه ی دانشجویی من
.این ۵ سال انقدر زود گذشت که فکر نمی کردم انقدر به اینجا حس داشته باشم.الان با گذاشتن هر کدوم از وسایلم توی کارتون "رفتن"مثل یه زنگ توی گوشم می پیچه.
دارم میرم و زار زار اشک می ریزم برای اینجا.این جا و خاطره های که تمام دیواراشو گرفته.
یاد شبایی که تا صبح با لی لی حرف زدیم.یاد دلتنگی هام سختی های زیاد شادی هام عاشق شدنم.
همیشه یاد اینجا برای من یه حس غریب خواهد بود که روحمو نوازش می کنه.

خونه ی کوچولوی من خداحافظ

اضطرابِ شادی زده یا شادیِ اضطراب آلوده

elnaz6686 — Mon, 09 Nov 2009 15:26:18 GMT

دارم فکر می کنم به سال قبل این موقع.سال قبل ترش و قبل تر.
تمام ذهنم می شود "لی لی" و خاطره هایی که داشتیم.تمام ذهنم می شود.کافه ثالث،می شود صدای آواز شجریان ،می شود اضطراب.
یادت می آید دوست خوب؟حتما که یادت هست.امروز که صحبت می کردیم گفتم لی لی شده ام مثل آن سال ها.گفتم که اضطراب تمام وجودم را گرفته،گفتم که شب ها خواب ندارم.
نمی دانم خاصیت هواست که ذهنم را می برد به آن روزها یا درد دستم که درست مثل آن سال امانم را بریده،یا هر دو.
قرار است شرایط جدیدی را تجربه کنم کمتر از ۱۵ روز مانده به جشن عروسی و من هستم تدارک چیزهایی که تمامی ندارد و کارهای که انگار قرار نیست دست از سرم بر دارند...
شیرینی دقایق را حس می کنم اما اضطراب شرایط جدید هم هست که سخت با من در حال دست و پنجه نرم کردن است.
تمام چیزی که می توانم حس کنم جز شادی اضطراب آلوده،لی لیِ روزهای سختم است که هم مرا با خود می برد به روزهای دور، هم نزدیک است در تمام دقایق و خوبی هایش را با تمام وجود حس می کنم.
همین.

بیست و سه سالگی

elnaz6686 — Thu, 24 Sep 2009 12:49:18 GMT

دُر می چکد ز منطق سعدی به جای شعر/گر سیم داشتی بنوشتی به زر سخن

elnaz6686 — Sat, 05 Sep 2009 22:36:18 GMT

سوئیت سه پله ای

برای رضا و الناز

کیش و مات

با سه حرکت اساطیر کیش و مات شدند

بند کتانی اش را بست

نیزه اش را برداشت

و عروس شیرین اهواز را به خانه اش برد

***

دن کیشوت

کارون هم دلتنگش بود

وقتی

عاقله دختری

که همه دوست داشتند پدرش می بودند

به دن کیشوتی رفت

که بی انکار برای او سروده شده بود

***

آیه

گاهی فقط یک آیه است

گاهی نشانه ای در مقابلت

و خلقکم ازواجا

بعد از خوندن این شعر محمد عزیز ،حس فوق العاده ای بهم دست داد.حسی که دوست دارم با تمام آدم هایی که دوستشون دارم قسمت کنم.
یاد اون شبی افتادم که از محمد بی خبر بودیم و با رضا دیوانه وار شماره تلفنشو می گرفتیم.چه قدر حس خوبیه دوست داشتن.
چه قدر احساس زنده بودن رو توی آدم بیدار می کنه.
محمد عزیز،ممنون

این عوعوی سگان شما نیز بگذرد

elnaz6686 — Wed, 02 Sep 2009 00:17:18 GMT

امروز پخش مستقیم جلسه علنی مجلس رو از شبکه خبر دیدم.بعدش رفتم بیرون و 3 تا مجموعه

داستان کوتاه خریدم و یک مانتو و یک ساندویچ هایدا تنوری.

همه ی کتابهایی که خریده بودم خوندم.

مانتویی که خربده بودم با اکثر شلوارایی که داشتم پوشیدم ببینم چطور میشه

ساندویچ رو هم با همسر مهربان نصف کردیم و خوردیم
امروز الان حدود ۴ ساعت هست که کشیده شده به فردا اما تمام نشده

نمی شود

همین

elnaz6686 — Wed, 15 Jul 2009 19:38:18 GMT

همین که بخواهی با دوست گرمابه و گلستانت قرار بگذاری و به او بگویی خداحافظ.
همین در آغوش کشیدنش.همین که فکر کنی گریه نباید کنی
همین که به حودت القا کنی سفر آخرت که نیست، می رود برای تحصیل برای زندگی بهتر.
همین که فکر کنی باید زنگ بزنی به خانواده اش جا خالی اش را بگویی.
همین که حیفٍ لحظه هایی که نشناختم.
همین که می رود همین که نیست،همین تنهایی.
سخت است
ایده ی عزیزم نبودنت سخت است.

2

elnaz6686 — Sat, 18 Apr 2009 22:48:18 GMT

ساندنیست ها سلاح هایشان را زمین گذاشته بودند
زاپاتیست ها
با دولت بورژوا،از در مذاکره در آمده بودند
تو هنوز اما با من در جنگ بودی

می خواستیم تعطیلاتمان را در کوبا بگذرانیم
پولمان کم بود
در لاهیجان هتلی کرایه کردیم
تا عصرها در شیطان کوه قدم بزنیم
و در برابر دیدگان چای کاران و باد
بر هم بوزیم

این ها همه خواسته ی من بود
تو بلیت را پس فرستادی
و من در تهران ماندم.

حافظ موسوی
خرده ریز خاطره ها
و شعرهای خاورمیانه

تیک تیکِ ساعتِ دیواریم

elnaz6686 — Thu, 19 Mar 2009 21:21:18 GMT

روبراهِ اتفاقِ تازه ای هستم.
تو توی کیف پولم می خندی،باید به تقویم روی میزم اعتماد کنم این، آخرین نفس های ۸۷ است.
۸۸ حتما از هر سالی نیکو تر است.از هر سالی پر رنگ تر،خوشرنگ تر .
احساس می کنم سبزه ها سبز ترند، ماهی ها قرمز تر،سنبل ها خوش بو تر.
انگار دارد کابوس اسفند دود می شود.۸۸ را نیامده، دوست دارم.

اوست نشسته در نظر

elnaz6686 — Mon, 23 Feb 2009 17:09:18 GMT

شلوار مخمل کبریتیِ سبز تیره،کت هم طیف سبز دارد،با موهایی که کمتر نه بیشتر شده،جو گندمی و فر،سبیل که دوست نمی دارم چقدر می آید به تو.با لبخند ملایم همیشگی از در که داری می روی;
آرامم.

نشانه

elnaz6686 — Sun, 15 Feb 2009 22:20:18 GMT

یک دسته گل پر از میخک ،فقط میخک نیست.عشق هم هست.زندگیست.