دارم فکر می کنم به سال قبل این موقع.سال قبل ترش و قبل تر.
تمام ذهنم می شود "لی لی" و خاطره هایی که داشتیم.تمام ذهنم می شود.کافه ثالث،می شود صدای آواز شجریان ،می شود اضطراب.
یادت می آید دوست خوب؟حتما که یادت هست.امروز که صحبت می کردیم گفتم لی لی شده ام مثل آن سال ها.گفتم که اضطراب تمام وجودم را گرفته،گفتم که شب ها خواب ندارم.
نمی دانم خاصیت هواست که ذهنم را می برد به آن روزها یا درد دستم که درست مثل آن سال امانم را بریده،یا هر دو.
قرار است شرایط جدیدی را تجربه کنم کمتر از ۱۵ روز مانده به جشن عروسی و من هستم تدارک چیزهایی که تمامی ندارد و کارهای که انگار قرار نیست دست از سرم بر دارند...
شیرینی دقایق را حس می کنم اما اضطراب شرایط جدید هم هست که سخت با من در حال دست و پنجه نرم کردن است.
تمام چیزی که می توانم حس کنم جز شادی اضطراب آلوده،لی لیِ روزهای سختم است که هم مرا با خود می برد به روزهای دور، هم نزدیک است در تمام دقایق و خوبی هایش را با تمام وجود حس می کنم.
همین.

سوئیت سه پله ای

امروز پخش مستقیم جلسه علنی مجلس رو از شبکه خبر دیدم.بعدش رفتم بیرون و 3 تا مجموعه

داستان کوتاه خریدم و یک مانتو و یک ساندویچ هایدا تنوری.
 
همه ی کتابهایی که خریده بودم خوندم.

مانتویی که خربده بودم با اکثر شلوارایی که داشتم پوشیدم ببینم چطور میشه

ساندویچ رو هم با همسر مهربان نصف کردیم و خوردیم
امروز الان حدود ۴ ساعت هست که کشیده شده به فردا  اما تمام نشده

نمی شود

همین که بخواهی با دوست گرمابه و گلستانت قرار بگذاری و به او بگویی خداحافظ.
همین در آغوش کشیدنش.همین که فکر کنی گریه نباید کنی
همین که به حودت القا کنی سفر آخرت که نیست، می رود برای تحصیل برای زندگی بهتر.
همین که فکر کنی باید زنگ بزنی به خانواده اش جا خالی اش را بگویی.
همین که حیفٍ لحظه هایی که نشناختم.
همین که می رود همین که نیست،همین تنهایی.
سخت است
ایده ی عزیزم نبودنت سخت است.

ساندنیست ها سلاح هایشان را زمین گذاشته بودند
زاپاتیست ها
با دولت بورژوا،از در مذاکره در آمده بودند
تو هنوز اما با من در جنگ بودی

می خواستیم تعطیلاتمان را در کوبا بگذرانیم
پولمان کم بود
در لاهیجان هتلی کرایه کردیم
تا عصرها در شیطان کوه قدم بزنیم
و در برابر دیدگان چای کاران و باد
بر هم بوزیم

این ها همه خواسته ی من بود
تو بلیت را پس فرستادی
و من در تهران ماندم.

حافظ موسوی
خرده ریز خاطره ها
و شعرهای خاورمیانه

روبراهِ اتفاقِ تازه ای هستم.
تو توی کیف پولم می خندی،باید به تقویم روی میزم اعتماد کنم این، آخرین نفس های ۸۷ است.
۸۸ حتما از هر سالی نیکو تر است.از هر سالی پر رنگ تر،خوشرنگ تر .
احساس می کنم سبزه ها سبز ترند، ماهی ها قرمز تر،سنبل ها خوش بو تر.
انگار دارد کابوس اسفند دود می شود.۸۸ را نیامده، دوست دارم.

شلوار مخمل کبریتیِ سبز تیره،کت هم طیف سبز دارد،با موهایی که کمتر نه بیشتر شده،جو گندمی و فر،سبیل که دوست نمی دارم چقدر می آید به تو.با لبخند ملایم همیشگی از در که داری می روی;
آرامم.

یک دسته گل پر از میخک ،فقط میخک نیست.عشق هم هست.زندگیست.